Van Jelly tot Missie 

Mijn eerste katjes heetten Jelly en Bean. Jelly was een klein, kwetsbaar katje uit een moeilijk nestje. Ze was mager en ondervoed en bij haar aankomst merkte ik dat er iets niet goed was. Ik ben meteen naar de dierenarts gegaan, maar het was al te laat. Jelly overleed diezelfde dag. Ze was nog maar net bij me, en het brak mijn hart. 

Missie – de kat die zijn naam verdiende

Mijn vader zag mijn verdriet en stapte diezelfde dag nog in de auto om terug te rijden naar het nest.

Hij kwam terug met een ander katje uit het nest. Beans broertje, dat ik Missie noemde — omdat het echt een missie was geweest om hem bij ons te krijgen.

Missie werd mijn maatje mijn zielsverwant! Hij was sterk, een beetje eigenwijs, en had iets beschermend over zich. Hij was de leider, degene die alles in huis overzag.

Bean was een heerlijke durfal, een avonturier.  Ook hij had een moeilijke start: dun, vreemd lopend, en met eigenzinnige oogjes.  En een beetje doof. 

Hij was speels, lief, nieuwsgierig en dapper. Hij vulde het huis met leven. 

Na ongeveer anderhalf jaar verdween Bean opeens. We hebben maanden gezocht — door de hele buurt van Amsterdam tot en met Weesp. Iedere dag op andere tijdstippen, roepen, flyers ophangen… maar hij kwam nooit meer terug. Die onzekerheid en het verlies was zwaar en Missie was opeens zonder zijn broer. 

Lilo en Missie 

Daarom kwam Lilo erbij. Toen wist ik nog niet hoe belangrijk het is om katten goed aan elkaar te laten wennen, maar ik leerde snel. Hun relatie liet me zien hoe katten met elkaar omgaan, hun rang bepalen en tegelijk elkaars gezelschap waarderen.

Bij elke verhuizing verschoof hun balans weer een beetje — fascinerend om te zien hoe gevoelig ze zijn voor energie en omgeving. 

Toen Lilo elf jaar was, kreeg hij acuut trombose en raakte zijn achterlijf verlamd. We hebben hem daar direct moeten laten inslapen. Dit was een intens verdrietige gebeurtenis en ik kan het me als de dag van gisteren herinneren. Het gemis blijft. 

In 2024 kreeg Missie gezondheidsproblemen. Vermoeden was een tumor in zijn hoofd. Met twijfel over of hij in zijn staat van gezondheid een scan zou overleven, hebben we ervoor gekozen om hem op de been te houden met  medicijnen. Na een aantal maanden werd duidelijk dat het tijd was om hem te laten rusten.

Dit afscheid heeft mij tot in mijn diepst geraakt. Missie was altijd bij mij tegen mijn linkerbeen aangeplakt. Ik voelde altijd zijn liefde en beschermende manier. 

Bij het  kiezen voor een huisdier, hoop je dat hen een mooi, gezond en lang leven is gegund. Ondanks dat dit niet altijd het geval is, en ik het verlies nu ken, ben ik enorm dankbaar dat ik zo'n fantastische tijd heb gehad met mijn katten. Ze hebben iedere dag opnieuw een lach op mijn gezicht getoverd! 

Waarom ik nu anderen help

Mijn huis voelt wat leeg en wellicht komt er op zijn tijd een nieuw beestje. Mijn liefde voor katten is onveranderd groot. En voorlopig zet ik mij heel graag in voor andere katten — ik ben er al ruimschoots voor verschillende buurkatten en nu ook voor iedereen die een oppas zoekt! 

Contact